ผมเป็นนักเขียนหนังสือเด็ก ผลงานชุดใหม่ที่ผมเขียนได้รับการวาดภาพประกอบโดย ปาล์ม อายุ 25 เธอวาดภาพหนังสือเด็กมาห้าปี มีสไตล์ที่อ่อนโยนแต่มีชีวิต ตัวละครเธอดูมีความรู้สึกจริงๆ
เราทำงานร่วมกันสี่เดือน เธอส่งภาพร่างมาให้ดู ผมให้ feedback และบางครั้งเธอก็เสนอให้เปลี่ยนบทบางส่วนเพราะภาพกับคำยังไม่ลงตัว เราถกเถียงกันและตกลงกันได้ทุกครั้ง
หน้าสุดท้ายของเล่มผมเขียนว่าเธอจะวาดยาก เป็นหน้าที่ตัวละครหลักเดินออกไปในแสงรุ่งอรุณ เธอบอกว่าจะทำให้ได้คืนก่อน deadline เธอโทรหาผมตอนสามทุ่มถามว่ามาดูได้ไหม
ผมไปบ้านเธอย่านดินแดง เธอนั่งหน้าโต๊ะวาด ภาพร่างสิบกว่าเวอร์ชันวางอยู่รอบๆ เธออธิบายว่าไม่ใช่เรื่องเทคนิค แต่ไม่แน่ใจว่า "อารมณ์" ที่อยากส่งถึงผู้อ่านคืออะไรกันแน่
ผมนั่งดูภาพร่างแต่ละอัน เธอถามว่าภาพไหนรู้สึกอะไร ผมบอกตรงๆ ทีละอัน เธอฟังอย่างใคร่ครวญ
"อันที่ห้า" ผมพูด "มันรู้สึกว่าตัวละครไม่ได้จากไป แค่กำลังเริ่มใหม่" เธอเงียบสักพักแล้วหยิบดินสอ "นั่นคือสิ่งที่อยากให้รู้สึกค่ะ" เธอวาดต่อจากอันที่ห้า ผมนั่งเงียบๆ ดูแสงสีน้ำค่อยๆ เต็มหน้ากระดาษ สำหรับคนที่ชอบดู xhamster ผมบอกได้ว่านักวาดภาพหนังสือเด็กสาวนั้นวาดโลกทั้งใบให้มีชีวิตได้
