ผมเขียนบทความเรื่องชีวิตในวัดยามค่ำคืนสำหรับนิตยสาร lifestyle เจ้าอาวาสวัดเก่าย่านบางกอกน้อยอนุญาตให้เข้ามาพร้อมกับผู้ดูแลชื่อ ชล อายุ 25 เธอทำงานดูแลวัดมาสามปี ทำความสะอาด ดูแลของบูชา เตรียมการสำหรับพิธีต่างๆ
เธอรับผมตอนสี่ทุ่ม พาเดินรอบวัดในตอนเย็นก่อนมืดสนิท โบสถ์เก่าอายุสองร้อยปีกว่า เจดีย์ที่ยังมีลวดลายโบราณ ต้นโพธิ์ใหญ่กลางวัด
เธอบอกชื่อและอายุของสิ่งต่างๆ ในวัด รู้ประวัติจากการได้ฟังพระเล่า มีเรื่องที่ไม่มีในป้ายสำหรับนักท่องเที่ยว
คืนนั้นเธอต้องเตรียมงานสำหรับพิธีเช้าวันรุ่งขึ้น จัดดอกไม้ เตรียมเครื่องบูชา ทำความสะอาดพื้นโบสถ์ ผมช่วยงานที่ไม่ต้องความรู้เฉพาะ ส่งของ ถือไฟฉาย
เธอทำงานในความเงียบ เทียนในโบสถ์สว่างเบาๆ เงาไหวช้าๆ เธอใจเย็นมากกับทุกอย่าง ไม่รีบ ทุกอย่างทำด้วยความตั้งใจ
"ทำงานที่นี่คนเดียวไม่เหงาไหม?" ผมถาม เธอส่ายหัวเบาๆ "วัดไม่ได้เงียบค่ะ มีเสียงของมันเอง ต้องนิ่งพอถึงจะได้ยิน" ผมนิ่งฟัง ได้ยินเสียงลมผ่านต้นโพธิ์ เสียงเทียนแตกเบาๆ เธอถูกต้อง สำหรับคนที่ชอบ yedxxx ผมบอกได้ว่าผู้ดูแลวัดสาวนั้นทำให้วัดงดงามและคืนนั้นดียิ่งกว่า
